Το 2001 το Γραφείο Επαγγελματικών Αρμοδιοτήτων της Βρετανικής Ψυχολογικής Ένωσης (BPS) ανάθεσε σε μια ομάδα εργασίας ψυχολόγων να δημοσιεύσουν μια έκθεση που τιτλοφορήθηκε η “Φύση της Ύπνωσης”. Η αποστολή της ήταν «να παράσχει μια δήλωση για την ύπνωση και τα σημαντικά θέματα που προκύπτουν από την εφαρμογή της και την πρακτική της στην δικανική έρευνα, την ακαδημαϊκή έρευνα, την ψυχαγωγία και την κατάρτιση. «Η έκθεση παρέχει μία σύνοψη ( περίληψη 20 σελίδων) της τρέχουσας επιστημονικής έρευνας για την ύπνωση. Ανοίγει με την ακόλουθη εισαγωγική παρατήρηση:

«Η ύπνωση είναι ένα έγκυρο αντικείμενο επιστημονικής μελέτης και έρευνας και ένα αποδεδειγμένο θεραπευτικό μέσο. Όσον αφορά τις θεραπευτικές χρήσεις της ύπνωσης, το BPS έφθασε σε ακόμη θετικότερα συμπεράσματα. «Αρκετές μελέτες έχουν συσσωρευτεί τώρα για να στηρίξουν την θέση πως ένας συνυπολογισμός της υπνωτικής διαδικασίας μπορεί να είναι ευεργετική στη διαχείριση και την επεξεργασία ενός ευρύτατου φάσματος προβλημάτων που αντιμετωπίζονται στην καθημερινή πρακτική της ιατρικής, της ψυχιατρικής και της ψυχοθεραπείας».

Όταν η Ύπνωση χρησιμοποιείται για την θεραπεία συνταγογραφημένων  κλινικών περιπτώσεων ψυχοπαθολογίας /παθολογίας εμπλεκομένων  Βαθιών Τραυμάτων  τότε αναφέρεται ώς Κλινική Ύπνωση .

Τέτοιες περιπτώσεις , συχνά εμπλέκουν θωπείες, βιασμούς, απώλεια αγαπημένων προσώπων , μετατραυματικό στρες γενικότερα, διπολικές η και μεταιχμιακές προσωπικότητες, μανιοκατάθλιψη, αυτοάνοσα ,νεοπλασίες, βαριά ψυχοσωματικά νοσήματα (καρκινώματα, αρθρίτιδες, κύστες,)  κλπ

Η Ύπνωση , πάντα με την σύμφωνη γνώμη του Ψυχιάτρου, μπορεί να οδηγήσει στην πλήρη αποθεραπεία και κατήργηση της φαρμακευτικής αγωγής σε σύντομο χρονικό διάστημα , αφού κατευθύνει τον ασθενή στη ρίζα του προβλήματος και στην πλήρη αλλαγή της οπτικής που αντικρύζει το πρόβλημα , και βασικά την γεννεσιουργό αιτία.